Het is kwart voor zeven en we hebben net alle gezinnen uitgezwaaid. Ik zag hoe diverse moeders een traantje wegpinkten. De Super Opkikkerdag van 6 november 2009 is weer voorbij. Drieënvijftig gezinnen, zevenenzestig collega’s van Alliander en nog een heleboel mensen van de Opkikker en relaties hebben een geweldige dag achter de rug. We praten nog een beetje na en dan ga ik moe maar voldaan naar het station.

Terwijl ik op de trein sta te wachten die pas over twintig minuten komt, denk ik erover na wát het nu eigenlijk is dat een Super Opkikkerdag zo heel bijzonder maakt.
Is het het vliegen met de helikopter? Het klimmen met de mariniers? Het lekkere eten? Wat is het nu precies?

Allerlei beelden van de dag passeren mijn gedachten. Hoe een vrijwilliger een jongetje op zijn schoot neemt en hoe het jongetje vol vertrouwen zijn handje op de schouders van de vrijwilliger legt.
Ik zie de moeder weer, waar ik mee zat te praten terwijl haar dochtertje werd geschminkt. Ze vertelt hoe fijn ze het vindt dat de dag niet alleen voor het zieke broertje is, maar juist ook voor de andere twee kinderen. Die eigenlijk toch veel aandacht te kort komen omdat het zieke kind nou eenmaal heel veel tijd en energie kost. De moeder straalt. Het meisje, dat inmiddels geschminkt is, trouwens ook.
Een ander beeld: een meisje staat bij de prinsessenjurken, met haar hand houdt ze de jurk vast bij een randje. “Mag ik deze jurk écht aan?“ vraagt ze. “Ja”, zegt de vrijwilliger, en je mag hem zelfs houden!” De blik van het meisje zegt genoeg.
En de vrijwilliger die me vertelt hoe de jongen met wie hij in de Limousine ging rijden uitriep dat hij zo wel elke dag naar school gebracht wilde worden. En weet je wat, die Limousine moest dan zó lang zijn dat je thuis achterin instapt en dat je, als je dan vooraan uitstapt, op school bent.
Ik zie weer hoe de kinderen verliefd naar de kikker kijken en hem knuffelen, en hoe de kikker zachtjes zijn grote poot op een hoofdje legt. Ik zie een heleboel vrijwilligers met bladen vol glazen de weg naar hun gezin terugzoeken door de drukte.
Een stralende vrijwilliger die me vertelt hoe hij een heleboel extra activiteiten voor zijn familie heeft kunnen regelen.
Beelden van de mensen van de Opkikker die alles in goede banen leiden, niets is hen teveel. En de brandweermannen, zorgzaam bezig voor hun kleine collega’s van die dag…

Daar is de trein. Ik kom tot de conclusie dat dit de dag zo mooi maakt: al die mensen die erbij betrokken zijn denken alleen maar aan elkaar en helemaal niet aan zichzelf. Zo’n dag maakt de wereld een prachtige plek om te leven!
Iedereen heel erg bedankt!

Marjolein van Leeuwen
Manager Alliander Foundation

De Super Opkikkerdag van 6 november werd mede mogelijk gemaakt door Alliander Foundation.



Wilt u ook helpen een Super Opkikkerdag mogelijk te maken? Klik dan hier voor meer informatie!