“Dank u wel hiervoor mevrouw!”

Mijn zesde Super Opkikkerdag is het al, of eigenlijk de zevende. Want ik was ook bij de allereerste Super Opkikkerdag die destijds met vrijwilligers van KPMG werd gehouden, bij wijze van proef. Het is ieder jaar weer even leuk. Of is het ieder jaar nóg leuker? Ik geloof dat laatste!

Vandaag ga ik de hele dag kinderen schminken. Mijn maatje John heeft twee prachtige grote posters gemaakt om onze schmincktafel bekendheid en gezelligheid te geven. Het werkt, want meteen komen er al een paar kinderen aanrennen. Maar het is al tien voor tien, ze moeten op pad naar hun eerste activiteit. Jammer voor ons, maar het zwembad in terwijl je bent geschminkt als een poes is niet zo handig. “Poezen houden niet van water,” leg ik uit. Dat wordt begrepen! Ze komen na het zwemmen terug.

Een poosje later staat er een gezin voor onze neus. Twee ouders, een klein en een wat groter klein meisje. Allemaal koninklijk uitgedost, want ze zijn al uit rijden geweest in de koets. Je hoort meteen dat ze uit Friesland komen. De bijbehorende vrijwilliger komt ook uit Friesland, ja, gewoon toeval. Maar wel leuk. Beide dametjes willen graag geschminkt worden als prinses, maar uiteindelijk vinden ze het toch een beetje te spannend. Ze zitten stilletjes te stralen in hun roze jurken. Wat een indrukken allemaal vandaag.

“Zullen we dan eerst mama schminken?” vraag ik. “Ja, mem!” knikken ze enthousiast, dat is een goed idee. John gaat aan de slag. Hoe lang het blijft zitten? Een week of acht. Ik zie de meisjes schrikken, nee hoor, het gaat er zo weer af met water. Mem is klaar. Ja, heel erg mooi geworden! Dan is het weer erg stil. Het kleinste meisje kijkt veelbetekenend naar papa. Ja hoor, ook heit krijgt bloemetjes op z’n wang. En dan willen de meisjes ook wel, ze komen opeens in beweging. Blij gaan ze weer verder, op naar de volgende verrassing.

Zo beschilderen we nog heel wat gezichten, terwijl we alle verhalen te horen krijgen. Het coole vliegen in de helikopter. Meerijden met die grote vrachtauto. Al die lieve dieren die je mocht aaien. Tijdens het eten word ik op mijn schouder geklopt. Het meisje dat ik een tijdje geleden heb beschilderd met een hartje op haar arm, met de naam erbij van haar vriendje Joep, zegt stralend: “Dank u wel hiervoor mevrouw!” Mijn dag kan niet meer stuk!

Marjolein van Leeuwen
Alliander Foundation