Tot op het laatste moment hielden onze “Opkikkerdames”, Diana en Chantal, ons in spanning. Pas de ochtend voor onze Opkikkerdag werd ons verteld dat we om 8.15 uur klaar moesten staan. De spanning was dus al lekker hoog gestegen en we hadden ook geen idee van wat we van deze dag moesten verwachten. Op woensdagochtend stonden we dan ook stipt om 8.15 klaar voor vertrek; vader, moeder (Gert & Arina), zus Corinda, Rick, broertje Gert-Jan en zusje Henrieke. Diana en Chantal reden voor met een grote bus, waar we met z’n allen in konden. In de bus stond een mand met allemaal lekkers en drinken en we mochten pakken wat we wilden. Door de spanning was er slecht ontbeten. Dus bestond het ontbijt van sommigen deze dag uit cola met een negerzoen. De rit ging richting Rotterdam-Breda. Omdat papa had aangegeven dat hij graag eens in een Porsche wilde rijden, werd de spanning er al direct ingehouden
Chantal vertelde dat we om 17.00 uur in Zandvoort moesten zijn… het circuit misschien…met een Porsche? In Breda reden we een woonwijk in waar we bij nummer 61 stopten. Moesten we hier echt zijn en wat zouden we dan gaan doen? Maar het bleek echt te kloppen en alleen de meiden mochten uitstappen en gingen met Diana naar binnen. De jongens gingen met Chantal ergens anders heen voor hun programma.
In de gezellige serre van deze woning stond een grote tafel klaar met allemaal spullen om te schilderen. We mochten aardewerk serviesgoed gaan beschilderen. De meiden kozen voor een setje “tea-for-one” en mama koos een mooie kan. Het was nog een hele klus om het af te krijgen, maar met de hulp van twee fantastische dames die deze workshop verzorgden, is het uiteindelijk gelukt.
Ondertussen waren de mannen door Chantal meegenomen naar Oirschot. Daar bleek een heel groot Porsche centrum te zitten. Ze keken hun ogen uit! Bij aankomst viel hun oog al meteen op een hagelwitte Porsche Panamera; zo dat is een coole! Wat bleek: in die coole witte mochten ze meerijden en ondertussen kregen ze heel veel uitleg over deze supercoole en peperdure auto en natuurlijk alle bekijks van andere weggebruikers,een super rit!
Zo kwamen ze naar Breda om weer bij de meiden afgezet te worden en om natuurlijk even te laten zien in welke coole car ze hadden meegereden! Met een stoere pet en een waren we de mannen weer herenigd met de meiden. Die moeten echter nog even op het eindresultaat van hun creativiteit wachten, omdat het nog geglazuurd en gebakken moet worden.
Na deze supergave morgen gaan we op weg naar de volgende verrassing. We hebben nog niets in de gaten, tot we gewezen worden op het grote gebouw voor ons. Indoorskydiving! De ogen van Corinda en Henrieke beginnen te glimmen. Zij wilden zo graag een keer parachutespringen, maar daar zitten ook best risico’s aanvast. En dit is wel een heel mooi alternatief! En ook Gert en Gert-Jan gaan zich in de luchtkoker wagen. Ze krijgen een stoer pak aan met helm, veiligheidsbril en oordopjes. Om de beurt gaan ze in de luchtkoker, samen met de instructeur. Zweven op de wind! Eerst nog onzeker en vastgehouden door de instructeur, maar al gauw lukt het de kinderen om los te zweven. Papa heeft er meer moeite mee, maar ook hem lukt het uiteindelijk om alleen te zweven!
Ondertussen zijn onze magen aardig aan het rommelen. Bij het skydive centrum is een restaurant en daar mogen we bestellen wat we lekker vinden. Nog helemaal zweverig van het skydiven en nagenietend van wat we allemaal hadden beleefd deze morgen, genieten we van een heerlijke maaltijd.
Ondertussen loopt Chantal een paar keer geheimzinnig weg en moet ook nodig even telefoneren, want het programma is een beetje uitgelopen. Wat staat ons nog allemaal te wachten… Gaan we dan nog schelpjes zoeken in Zandvoort…?? De verrassingsrit gaat richting Rotterdam, het havengebied… Rick heeft al heel lang de wens om een hijskraan te besturen; bij mama gaat een lichtje op, zouden ze iets in de havens geregeld hebben voor hem? We gaan het havengebied weer uit. Toch niet?
In Maasland stoppen we bij een bedrijf en dan gaan Rick zijn ogen glimmen. Daar staan heel veel hele grote kraanwagens! Zou zijn droom dan toch in vervulling gaan? We gaan naar een hoek van het terrein, waar een hele grote mobiele telescoopkraan klaarstaat. Eerst wordt er een gezinsfoto gemaakt voor zo’n grote kraan en dan is Rick toch echt aan de beurt.
Met rolstoel en al wordt hij op een plateau met een heftruck boven op de kraanwagen getild. Daar wordt de rolstoel geparkeerd en kan Rick plaatsnemen achter de knoppen in de cabine. Dit is wat hij al zo lang wilde en nu is het dan echt zover. We hebben hem in tijden niet zo gelukkig gezien! En als je hem ziet genieten, dan genieten we allemaal mee.
Peet, de kraanwagenmachinist legde alles heel rustig aan Rick uit en toen ging het echte werk beginnen. De kraan uitschuiven, kabels laten zakken en boven het plateau zien te krijgen dat opgehesen moest worden. We stonden er versteld van hoe goed hem dat afging. Peet stond ernaast, maar Rick bediende zelf de knoppen! Na het hijsen en verleggen van het plateau kwam het moeilijkere werk.
Er werden een aantal pionnen op het terrein neergezet en Rick moest een grote vrachtwagenband ophijsen. Daarna moest hij proberen om de band om de pionnen te laten zakken, zonder dat de pion om zou vallen. Drie van de vier pionnen bleven staan! Daarna werd de kraan weer netjes ingeschoven. Op de vraag aan Peet of hij het goed had gedaan, antwoordde die: “Prima, morgen kan hij beginnen!” Dat is nog eens een compliment!
Moe maar voldaan stapten we in de bus. Op weg naar … Zandvoort voor de schelpjes en ondertussen zonsondergang! Het werd Hazerswoude. Bij een wokrestaurant hebben we heerlijk gegeten en met elkaar nagenoten van deze prachtige dag. Uiteindelijk bleek ‘Zandvoort’ een van de grapjes van vrijwilligster Chantal, om ons op het verkeerde been te zetten..
Toen was het echt voorbij. Nou ja… Toen we thuis waren gebracht en we Diana en Chantal hadden uitgezwaaid, stopte de bus nog even voor de deur en kwam Chantal naar de deur gerend. Iets vergeten? Nee, er was nog een laatste verrassing! Een DVD van het skydiven! We konden onze stoere vliegkunsten nog een keer terugkijken. Super!!
Het was een onvergetelijke dag, waarin we even niet aan zorgen en een onzekere toekomst hoefden te denken. Maar echt alles even konden vergeten en volop genieten! Het was echt “een dag om te vergeten” en ook ”een dag om nooit te vergeten”!!! Diana en Chantal, bedankt voor deze superdag!!! Liefs,
Rick, Gert-Jan, Henrieke, Corinda, Gert en Arina