Onze Opkikkerdag is een onvergetelijke superdag geworden waar we nog vaak en lang over zullen kletsen en nagenieten. Om 9.00 ging de voordeurbel en daar stonden Daphne en Daniel van Stichting Opkikker op de stoep. Ze kwamen ons ophalen met het Opkikkerbusje. Wij hadden geen idee wat er die dag zou gaan gebeuren en vonden het leuk en spannend. De eersten die wat zenuwachtig werden waren Daphne en Daniel: waar zijn je oom en tante? Welke oom en welke tante? Dat was de eerste verrassing. Joop en tante Therese mochten mee Opkikkeren, maar waren een beetje laat. Toen we dan eindelijk in het busje zaten gingen we op weg. De ouderen onder ons kregen een ouderwets schoolreisjesgevoel: opgewonden, kwekkend en zure matten etend lekker in een busje rondgereden worden zonder je ergens over te bekommeren. Zou het Utrecht worden? Zou het Amsterdam worden? Het werd Amsterdam! We stopten bij een reuzenrad waar Jozefien dol op is!
Toen we wat beter rondkeken zagen we plots tante Gwen en Deidre verborgen onder een paraplu staan! Daarna kwam ook de familie Schep aanlopen. De ene verrassing volgde de andere op! Jozefien was in de zevende hemel en wij met haar. De dag was al meteen geslaagd.
We gingen naar Madame Tussaud, het wassenbeeldenmuseum! Niemand van ons was daar ooit geweest dus dat maakte het extra leuk. Op de foto met Jack Sparrow, met Obama, met de koningin, in bed met Robbie Williams. Erg leuk. Het spookgedeelte was ook fantastisch en daar hebben we allemaal laten horen dat we goed kunnen gillen. Het was doodeng omdat er ook levende ‘spoken’ tussen liepen en die waren nogal onvoorspelbaar.
Toen we buiten kwamen zag Jozefien een eindje verderop een rood VW T2 busje staan wachten. Jozefien is helemaal gek op die oude Volkswagenbusjes en ze voelde perfect aan dat deze er voor haar stond. Ze verkneukelde zich helemaal, er was een grote lach van oor tot oor. Jozefien mocht naast de chauffeur zitten en had veel vragen. Hoe hij aan dat busje was gekomen, hoe duur het was, enzovoorts, enzovoorts. Jozefien wil namelijk zelf ook zo’n busje in de toekomst.
Ondertussen gingen we op weg naar ... Ja, dat wisten we nog niet. Bij café de Hesp stopten we, maar daar bleken we niet heen te gaan. Het werd een lunch en een tocht op de prachtige houten boot van Jeff door de grachten van Amsterdam. Het regende, maar dat maakte niet uit. De broodjes waren heerlijk, de frisdrank, de wijn, het snoepgoed en noem maar op, het werd allemaal met smaak naar binnengewerkt. Het geheel werd opgeluisterd met muziek en onder in de boot werd na een poosje gezongen en hier en daar geswongen. Toen mocht Jozefien de boot besturen. Daarna neef Willem en Therese. Drie prima stuurlui! Geeft een machtig gevoel, zo aan het roer te staan.
Eenmaal op de kade werden we weer in busjes vervoerd. Deidre zei ineens: oh, hier zit een lekkere taartenbakker in de buurt. Daphne zei niets. Daniel zei niets. Maar later bleek dat we daar koffie met gebak gingen nuttigen, bij Tante, de taartenwinkel van Abel. En de taarten waren zo prachtig, zo kleurrijk, en ze waren zo groot en zo lekker! Jozefien zat met rode wangen op de bank te smullen en kreeg nog een mooi taartenboek. Het taartencafé van Tante is heel bijzonder en het bezoek aldaar voor herhaling vatbaar.
Toen we weer naar buiten gingen stonden er wederom 2 busjes op ons te wachten die ons weer zouden vervoeren. Het werd het WTC in Amsterdam. Niemand kon bedenken wat we daar zouden gaan doen. Maar toen zagen we een Japans restaurant en we wisten dat Jozefien graag Japans wilde eten. Maar ja, we hadden net die taart achter de kiezen..
De mevrouw van Sushi-Time vroeg ons meteen om de handen te wassen en toen begon het bij sommigen van ons al te dagen. We kregen een sushi-workshop! Dat was helemaal fantastisch. Met z’n allen rond een bar, kletsen, grappen maken, lekker drinken, en ondertussen sushi leren maken en opeten. In het begin vielen ze bij sommigen uit elkaar, bij anderen leken het net kroketten, maar uiteindelijk lukte het iedereen een paar mooie te maken. Ontzettend lekker en gezellig. Jozefien ging een soort weddenschap met Daniel aan. Als zij haar Engelse imitaties van Kenianen en Indiërs zou laten horen, dan zou Daniel een theelepel wasabi eten!
Het duurde lang, maar uiteindelijk kwam de imitatie. Daniel is een man van zijn woord. En toen wilde Daphne ook niet achterblijven. Beiden namen een geweldige hoeveelheid wasabi en .... sterk spul hè. Jeroen, Jozefiens vader, bedankte Stichting Opkikker voor deze geweldige dag, niet alleen voor Jozefien, maar voor iedereen die erbij was. We liepen terug naar ons vervoer.
En toen moesten we weer gillen, dat ging niet anders. Over de rode loper gingen we naar buiten en daar stond een witte limousine op ons te wachten! We konden het niet geloven. We dachten dat we even een rondje zouden rijden, maar nee, we werden van Amsterdam naar huis gebracht in de limousine. Als een heuse diva opende Jozefien de kinderchampagne en we nestelden ons in de stoelen waarin mensen als Ali B gezeten hadden. Regelmatig draaiden we het raam open om naar andere auto’s te wuiven.
We konden niet gewoon meer praten, maar waren helemaal onder de indruk van deze geweldige dag, van de limousine, van het feit dat mensen dit voor ons georganiseerd hadden. Alle activiteiten waren geweldig en het was fantastisch dat Stichting Opkikker meer familie had meegevraagd ook al omdat Jozefien haar broer, Philemon, er helaas niet bij kon zijn. Jozefien kan niet veel lopen maar alles was perfect georganiseerd.
We zijn het afgelopen jaar bijna alleen met zorg en zorgen bezig geweest en wat zo heerlijk was is dat er nu volledig voor ons gezorgd werd. Wij hebben allemaal een positieve impuls van deze Opkikkerdag meegekregen.
Niet alleen vanwege de activiteiten waarvan we genoten hebben, maar ook omdat het ons weer eens liet zien en ons liet voelen dat de wereld vol zit met aardige en bijzondere mensen die plezier hebben in wat ze doen en die om elkaar geven. De chauffeur van het VW-busje, Jeff van de boot, de chauffeur van het kinderdagverblijfbusje, Abel de taartenmaker van Tante, de mevrouw van Sushi-time, de chauffeur van de limousine die ook nog op een filmster leek, en niet te vergeten Daphne en Daniel van Stichting Opkikker. Lieve mensen, heel erg bedankt! Onvergetelijk voor een ieder die erbij was! Liefs van
Jozefien, Jeroen, en Willemien
Er zijn 0 reacties op dit bericht.
Reactie plaatsen