Heel bijzonder, heel erg verwend worden!

Zoals iedereen weet, is de opbrengst van de spaardoosjes van de communiekantjes dit jaar naar Stichting De Opkikker gegaan. Ook onze zoon Julian heeft zijn communie gedaan, en was er dus bij toen een mevrouw van de Opkikker haar verhaal deed, wat de Opkikker was, en waarom de stichting in het leven is geroepen. Julian vertelde, dat hij een broertje heeft. Justin heet hij, is 6 jaar oud, en zwaar meervoudig gehandicapt. Justin heeft een syndroom wat heel zeldzaam is in Nederland. Maar boven alles, is het een fantastisch broertje, en wij zijn allemaal, ons hele gezin, heel erg trots op dit grote kleine kind! 

Op een woensdagmiddag, ik was lekker in het zonnetje bezig met de schilderkwast, ging de telefoon. Met mijn vingers onder de verf was het niet handig om hem op te nemen. Ze bellen nog wel een keer, dacht ik, maar het hield niet op. Nogal vasthoudend ja, maar dat is de sublieme werkhouding van Stichting De Opkikker. Met een zwaar overdonderd gevoel belde ik later mijn echtgenoot, mijn moeder, mijn broer, en ga zo maar een tijdje door. Wij, waren uitgenodigd voor een Super Opkikker dag, omdat we de zorg over Justin hebben. En die zorg, is niet altijd een makkelijke opgave, zeker niet voor Justins broertjes en zusje, want ook zij moeten inleveren als Justin aandacht nodig heeft. 

Dinsdag 9 juni was onze Super Opkikkerdag. We wisten niet wat we konden verwachten. Alles wat er zou gaan gebeuren die dag, was een verrassing. Met het hele gezin stonden we klaar rond een uurtje of half tien, op het terrein van ‘de Eemhof’. De vlaggetjes van De Opkikker wezen ons de weg. Toen we aankwamen bij het bussines-center, waar we koffie konden drinken, werden we opgewacht door een clown en een heraut. Daarachter, wachten maar liefst 120 vrijwilligers, langs de rode loper, op ons…… de heraut riep door de gang van mensen dat de Familie Kroezen eraan kwam! Alle vrijwilligers begonnen te juichen, te roepen dat we welkom waren, dat ze blij waren om ons een mooie dag te geven, dat ze het super vonden, dat wij waren gekomen, met ons hele gezin. Er werden ballonnen opgelaten, er waren versierde bogen, er klonk muziekgeschal……!
Tja, en blijf dan maar eens droge ogen houden, als nuchtere West Fries. Het was overweldigend, wij, op de rode loper, tussen allemaal lachende mensen. De een joelde, de ander lachte, en iedereen was zo blij. We kwamen binnen, kregen koffie en gebak, voor de kinderen was er limo met snoep, koek en slingers en speelgoed. En daar was Joop. Joop, een lieverd die onze vrijwilliger was die dag, en vooral zorgde dat het ons aan niets ontbrak. En het heeft ons aan niets ontbroken die dag. We zijn er nu nog stil van. Het is werkelijk ongelooflijk dat er zoveel mensen zijn, die hun energie en vreugde steken in een gezin wat een speciaal kind heeft. Hoe mooi kan de wereld zijn! 

Als eerste was er de drumsessie. Laat het nu prachtig uitkomen dat Justin gek is van muziek. Hij ramde als een bezetene samen met zijn moeder op de djembe, terwijl zijn oudste broer zonder twijfel het ritme sloeg. Julian zette de toon, en iedereen, deed hem na. Eerst was meneer wat onder de indruk, maar toen hij merkte dat iedereen hem nadeed, sloeg hij als een volleerd muzikant. 

En het werd tijd voor ruiger werk. Jean-Pierre met Justin in de Lamborghini, snoeihard de weg op. Julian op de motor, en in een supersnelle elektrische auto. Die stralende koppies waren onbetaalbaar! Er stond een Ferrari, een limousine waarin je, onder politie begeleiding op de weg, champagne mocht drinken, een Porsche, een super BMW, en ook kon je een ritje maken, verkleed als koning, prins of prinses, met het paard en wagen. Toen begeleide Joop ons naar een heerlijke lunch. Joop genoot net zoveel als wij. Hij was ‘een’ met ons gezin die dag. Joop was voor het eerst vrijwilliger, en dat deed hij top! 

Na het eten liepen we op de rook af, en vonden een echte brandweerauto. En als je bij de brandweer zit, moet je een pak aan. Er waren fantastische brandweerpakken voor Julian en Justin, met bijbehorende helmen. Ook voor Tessa en Nick waren er echte brandweerhelmen. Met zijn allen stapten we in de brandweerauto, die met loeiende sirenes over de weg gierde. Want ja, we moesten een brandje blussen. En het fikte daar behoorlijk kan ik je vertellen. Iedereen kreeg de brandweerspuit in de hand en moest hard blussen want het vuur kwam al hoger…….. en toen, het zal ook niet zo zijn, dachten de kinderen net even uit te kunnen rusten na al die zware inspanning, zat er een kat hoog in de boom! Die moest gered worden, het arme beest. Alle kinderen mochten samen met oom brandweerman op de ladder omhoog om de kat weer in veiligheid te brengen. Het rammelde daar van die beesten, zo’n 30 kinderen haalden er een naar beneden. 

En over hoog gesproken….. ik heb hoogtevrees. En wat stond er klaar voor ons…… juist, een helicopter. Julian vond het geweldig, die ging er meteen in met Jean-Pierre. Samen al gnuivend want straks moest mama, die bangerd. Wist je dat die heli bijna helemaal van glas is? En dat hij niet winddicht is? En dat je, je nergens vast kunt houden? Ik wist dat niet, nee. En wilde me vast niet laten kennen tegenover een stel heren die me al bij voorbaat uitlachten. En wilde de crew niet voor het hoofd stoten, die ook weer hun uiterste best deden om ons een top dag te geven. Maar, ik zat met zweet in mijn handen in de heli. Zeker, toen we hoog in de lucht even een bochtje gingen maken, rechtsom. Daar zat ik, rechtsom, en half naar beneden hangend. Terwijl Julian me allerlei mooie dingen aanwees daar beneden, keek ik hem met een wat verwrongen lachje aan. ‘Leuk he, schat! ‘ 

Daarna mocht mams nog even in de snelle racewagen. Wat van hoogte houd ik niet, wel van snelheid! Helaas, het regende en we konden niet harder als 100 km per uur. Een beetje jaloers was ik wel, Justin ging die ochtend voor de 280 km, een klein verschil….. 

Terug in de zaal waren er nog een aantal artiesten, waaronder Ali B, die het dak eraf kregen. Tessa heeft ontzettend gedanst, er waren ballonnen, er was snoep en heel ,heel veel gezelligheid. Daarna nog een diner, met alles erop en eraan, heerlijk was het. Een ijstaart waar je van kunt dromen, allemaal een drinkbeker mee naar huis vol glitter en vissen, iedereen een leren voetbal, sleutelhangers, paraplu’s , het was ongelooflijk!
Toen kwam het einde. Het regende, zoals het hoort bij een afscheid, en een vrijwilliger liep met ons mee naar de auto onder een grote paraplu. Aandacht tot in de puntjes. We zeiden elkaar gedag, bedankten voor de topdag, en reden naar de uitgang. 

En toen. Toen, stonden er weer 120 vrijwilligers klaar. En de motorclub. En de helicopter crew. En de brandweer van Lelystad. En de politie van Lelystad. En de mensen van Center Parcs. De mensen van de kartbaan, de mensen van het diner, en ook de groep die de muziek had verzorgt. Allemaal, werkelijk iedereen, stonden in de rij om ons uit te zwaaien. Allemaal, nog met evenveel energie, gaven ze ons een zwaai, en bedankten ze ons. Ze waren blij, dat we er waren. 

En wij. Wij, zijn heel dankbaar dat we hierbij mochten zijn. We hebben zo intens genoten, als gezin, en met elkaar. Dit soort dagen zijn zeldzaam. Justin, heeft intens genoten. Dat maakt voor ons al heel veel goed. Wat nog meer goed maakt, is dat we als gezin hebben genoten. Dat we als gezin, een dagje uit konden gaan. Dat is heel bijzonder. Wat voor een ander zo gewoon is, is voor ons niet altijd iets om als vanzelfsprekend aan te nemen. Een dag waar we op kunnen teren. En de intense dankbaarheid, dat er zoveel mensen zijn die ons, en vele anderen, een dag aanbieden die om nooit te vergeten is!

Groetjes, 

Familie Kroezen